Dzień dobry.

Dziś mam 20 lat, nadal 165cm wzrostu, 57kg, już nie potrafię pisać wierszy, powoli przestaję być wegetarianką, jestem na II roku filologii angielskiej w Gdańsku, od 2 lat i 4 miesięcy na wyłączność, ubieram się kolorowo i bardziej kobieco, jestem dojrzalsza, poważniejsza, inna. Nadal wierzę w horoskopy i posługuję się czasem językiem, którego nie jesteś w stanie pojąć czy zrozumieć. Nadal są proste marzenia, których z przekory nie można spełnić, aby nadal pozostały pięknymi pragnieniami. Po tak długiej przerwie postanowiłam na moment wrócić. Od jakiegoś czasu, I feel extreme sadness, może dlatego że od listopada dzielą nas godziny. Pewnie już nikogo tu nie ma albo też nikt mnie nie pamięta. Ale chcę pozdrowić, ciepło pozdrowić. Wysłać nikły uśmiech w eter. A nuż wróci do mnie cichym echem. Magdalena gdzieś tam jest. Czuwa, patrzy, czuje.

15 września minęły 3 miesiące.
a przecież, mnie biorąc pod uwagę, to ogrom czasu.
jakoś jest.

pojawiam się coraz rzadziej. głowa zaprzątnięta, w szkole straszą maturą.
więcej herbaty a znacznie mniej wierszy.

a jutro...
jutro już będę dorosła.

dziś świętujemy. wykluje się bajka, a ja udam księżniczkę. wyjątkowo szczęśliwą, o tak.